Bitwa pod Bojanowem i Krzanowicami – starcie zbrojne, które miało miejsce 20 maja 1742 roku, podczas I wojny śląskiej, w okolicach Bojanowa i Krzanowic; pomiędzy oddziałami pruskimi pułkownika Hansa Friedricha von Rochowa i księcia Eugeniusza von Anhalt-Dessau, a wojskami węgierskimi w służbie Marii Teresy pod dowództwem pułkownika Johanna von Beleznaya. Zakończyła się zwycięstwem Węgrów.
W połowie maja 1742 roku w południowej części księstwa raciborskiego pojawiły się pozostające w służbie austriackiej oddziały węgierskie, celem ich działań było odcięcie pruskiej armii, która przebywała wówczas na południowo-wschodnich krańcach Śląska. 20 maja około południa oddziały te zostały wypatrzone przez pruskiego strażnika w Krzanowicach, który zaalarmował swój regiment. Oceniono wówczas siły wroga na około 1400 kawalerzystów. Węgrzy przemieszczali się z Bojanowa w kierunku Cyprzanowa. Dowodzący oddziałami w Krzanowicach pułkownik von Rohow ściągnął na miejsce jeszcze jednostki księcia von Anhalt-Dessau stacjonujące w Sudicach. Przybyły na miejsce książę pozostawił w Krzanowicach dwa szwadrony kawalerii, a z pozostałymi trzema wyruszył wraz z oddziałami pułkownika von Rohowa w kierunku Bojanowa. W trakcie przekraczania rzeki Psiny na wąskiej i niezbyt wytrzymałej kładce jednostki te dostały się pod obstrzał karabinowy.