Następuje przerwanie blokady za dziąsłami, przy czym równocześnie powietrze jest zasysane do środka, co daje akustycznie charakterystyczny mlask.
Warianty Dalsze warianty mlasków ze względu na rodzaj „podkładu”: artykulacja może też się odbywać przy udziale kanału nosowego, mówimy wtedy o mlasku nosowym: []. plozji może towarzyszyć przydech(aspiracja) spółgłoski tylnojęzykowej: [] plozji może towarzyszyć dodatkowy szum szczelinowy: [] spółgłoska może być wymówiona dźwięcznie lub dysząco-dźwięcznie (ang. breathy voice): [] spółgłoska może być wymówiona z dodatkowym zwarciem wiązadeł głosowych (glotalizacja): []
Również dokładne miejsce utworzenia zwarcia tylnojęzykowego może odgrywać rolę kontrastującą.
Zobacz też: mlask dwuwargowy [] mlask zębowy [] mlask boczny dziąsłowy [] mlask zadziąsłowy []
Przykłady Przykłady mlasków w funkcji fonologicznej znajdujemy w południowoafrykańskich językach khoisan i niektórych z grupy bantu. Język !Xóõ posiada całą serię spółgłosek mlaskowych (ok. 80), w tym podniebienne.
W funkcji ekspresywnej mlaski podniebienne występują w wielu językach.
Terminologia Mlask podniebienne oznacza w istocie spółgłoskę o przedniopodniebiennym i tylnojęzykowym miejscu artykulacji. Na określenie tej artykulacji używa się określeń lamino-postalweolarny, lamino-prepalatalny, palatalny.
Linki zewnętrzne
podniebienny