Przewodnictwo powierzchniowe (oznaczane symbolem ) – dodatkowe przewodnictwo elektryczne płynu w sąsiedztwie naładowanej powierzchni. Przewodność elektrolitu związana jest z ruchem jonów wywołanym polem elektrycznym. Stężenie jonów jest większe w pobliżu naładowanych powierzchni. Są one przyciągane tam poprzez siły elektrostatyczne indukowane przez ładunek powierzchniowy. Ta warstwa większego stężenia jonów jest częścią międzyfazowej podwójnej warstwy elektrycznej. Wyższe stężenie jonów w tej warstwie oznacza jej większą przewodność. Wielkość ta wykorzystywana jest między innymi do wyznaczania liczby Duchina, która następnie jest wykorzystywana w metodach służących do wyznaczania potencjału dzeta.
Marian Smoluchowski był pierwszym naukowcem, który na początku XX wieku zauważył znaczenie przewodnictwa powierzchniowegoM. Smoluchowski, Physik, Z., 6, 529 (1905)..
Pojęcie zostało szerzej omówione w raporcie technicznym dotyczącym efektów elektrokinetycznych przygotowanym przez grupę ekspertów dla IUPAC.
Przewodnictwo powierzchniowe można definiować jako dwuwymiarową analogię do prawa Ohma:
gdzie: – powierzchniowa gęstość prądu elektrycznego, – natężenie pola elektrycznego.