thumb|left|100px|Relikwiarz św. Wereny w kościele parafialnym w Bad Zurzach. Ze względu na swoje właściwości lecznicze do jej pustelni trafiali ludzie chorzy, którzy w wyniku jej działań (cudów) odzyskiwali zdrowie. Uznawana była przez nich już za życia osobą świętą. Wkrótce dołączyły do niej inne kobiety tworząc wspólnotę. Werena utrzymywała się ze sprzedaży rękodzieł i nawracała Alamanów na chrześcijaństwo. Za swoje działania została uwięziona przez gubernatora, jednak gdy zachorował a Werena przywróciła go do zdrowia zwrócił jej wolność. Udała się w dół ujścia rzeki Aare w Koblencji i na małej wyspie na Renie ponownie została pielęgniarką. Kolejnym celem jej podróży okazało się Tonedo. Tu została służącą księdza. Codziennie z dzbanem i grzebieniem udawała się za mury miasta myć trędowatych. Została oskarżona, że wynosi chleb i wino ubogim. Wówczas stał się cud i wino zamieniło się w wodę. Innym razem zaginął pierścień kapłana (krótko przed wielkim postem). Ukradł go sługa i ze strachu, aby rzecz nie wydała się, wrzucił go do Renu. Wkrótce rybak przyniósł rybę w darze, a Werena rozciąwszy ją odnalazła pierścień.