W mechanice płynów, twierdzenie Taylora-PraudmanaTwierdzenie Taylora-Proudmana było wyprowadzone pierwotnie przez Sydneya Samuela Hougha (1870-1923), matematyka z Cambridge University w czasopiśmie „Phil. Trans. R. Soc. Lond. A” vol. 189, s. 201–257, data: 1897-01-01, w artykule „On the application of harmonic analysis to the dynamical theory of the tides. Part I. On Laplace’s „oscillations of the first species,” and on the dynamics of ocean currents”. mówi, że przy spełnieniu pewnych warunków (patrz niżej), przepływ w trójwymiarowych układach wirujących redukuje się do przypadku dwuwymiarowego. Owa dwuwymiarowa płaszczyzna jest prostopadła do osi obrotu tzn. gradient pola prędkości przepływu, który jest macierzą, staje się „prostopadły” (tzn. gradient każdej składowej wektora prędkości jest prostopadły) do (czyli iloczyn wektora i macierzy ).
Wyprowadzenie Wychodzimy od równania Naviera-Stokesa (NS) dla układu obracającego się ze stałą prędkością kątową
gdzie: – promień (prostopadły do osi obrotu ), – człon związany z siłą Coriolisa, – człon związany z siłą bezwładności,