Dyfuzjonizm (z łac. diffūsio „rozprzestrzenianie” od łac. diffundere „rozlewać; rozprzestrzeniać; rozsypywać” od dis- „roz-” i fundere „lać; odlewać (metal), topić”; gr. ισμός „wiedza”) – stanowisko teoretyczne z wczesnego etapu rozwoju etnologii lub antropologii kulturowej (początek XX w.). Według dyfuzjonizmu kultura lub określone praktyki kulturowe, przedmioty, bądź instytucje mają swoje źródło w jednym lub nielicznych centrach źródłowych, z których następnie rozpowszechniły się po całym świecieEller J.D., Antropologia kulturowa. Globalne siły, lokalne światy, Kraków 2012: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, s. 534..
Charakterystyka Antropologia kulturowa oparta na dyfuzjonizmie zrodziła się w reakcji na koncepcje ewolucjonistyczne. Jej przedstawiciele krytykowali ewolucjonizm w naukach społecznych, według którego niższe formy kultury stopniowo przekształcają się w formy wyższe. Ewolucjonizm starał się odkryć takie ogólne prawa ewolucji kultur, traktując poszczególne społeczeństwa jako egzemplifikacje tych praw. Z kolei dyfuzjonizm postulował, by nauki społeczne zajmowały się poznawaniem konkretnych procesów i zdarzeń, zamiast wykrywaniem praw ogólnych.