right|thumb|300px|Fragment mapy Śląska z 1905 roku z zaznaczonymi granicami powiatu raciborskiego Powiat raciborski w latach 1818–1945 (niem. Landkreis Ratibor) – dawna pruska, a później niemiecka jednostka terytorialna średniego szczebla z siedzibą w Raciborzu. Powstała 1 stycznia 1818 roku i wchodziła w skład rejencji opolskiej. Przestała istnieć wraz z końcem II wojny światowej.
Początek nowego powiatu Powiat powstał 1 stycznia 1818 roku na mocy pruskiego zarządzenia gabinetowego z 10 maja 1817 rokuWedług red. Marek Czapliński: Historia Śląska, Wrocław 2002, s. 254 ponownego podziału Śląska na powiaty dokonano w roku 1816.. Był sukcesorem dawnego powiatu raciborskiego powstałego 19 lutego 1743 roku. Znacznej zmianie uległy jednak jego granice. Z granic powiatu wyłączono Rybnik, Żory i Rudy oraz 75 innych miejscowości, które znalazły się w nowo powstałym powiecie rybnickim. Do powiatu przestała także należeć enklawa wokół Ucieszkowa i Maciowakrza. Włączono za to do niego tereny położone na zachód z Krzanowicami i Pietrowicami Wielkimi, okolice wokół Odry na południu z ośmioma miejscowościami, przejęte z powiatu pszczyńskiego, a także cały tzw. Kraj Hulczyński. Powierzchnia nowo utworzonego powiatu wynosiła 888,74 km² i była mniejsza od poprzedniego, który zajmował około 1040 km².