Taki obrót sprawy godził w interesy mocarstw europejskich, głównie Wielkiej Brytanii, która nie zamierzała pozostać bezczynna. W maju na wody egipskie została skierowana eskadra Floty Śródziemnomorskiej z Malty, dowodzona przez wiceadmirała Fredericka Beauchamp Seymoura. W zatoce Suda dołączyły do niej okręty francuskie dowodzone przez kontradmirała Conrada, po czym wydzielony zespół dwóch pancerników i czterech kanonierek (po jednym pancerniku i dwie kanonierki z każdej floty) zawinął 20 maja do Aleksandrii.
Interwencja thumb|Bombardowanie Aleksandrii według Charlesa Dixona Na przełomie maja i czerwca rząd premiera Gladstone’a zdecydował o koncentracji sił morskich i lądowych w rejonie Morza Śródziemnego. Na Malcie i Cyprze stacjonowały w oczekiwaniu na dalszy rozwój wypadków zarówno okręty Royal Navy jak i bataliony piechoty. Na Morzu Czerwonym, w okolicach Suezu, pojawiły się brytyjskie okręty ściągnięte z Indii. Wobec napiętej sytuacji w Aleksandrii i jej okolicach admirał Seymour otrzymał posiłki, na co podlegli Arabiemu Paszy żołnierze egipscy demonstracyjnie rozpoczęli przygotowania do walki na umocnieniach portowych i w fortach nadbrzeżnych twierdzy aleksandryjskiej. 11 czerwca w mieście wybuchły rozruchy, skierowane przeciwko Europejczykom i chrześcijanom.