W przypadku agonistów AR, czyli testosteronu i AAS, najważniejszym problemem jest obecność, oprócz pożądanego działania anabolicznego, efektów androgennych: przyrostu włosów na ciele, łysienia na skórze głowy, obniżenia wysokości głosu, występowania trądziku. Są one praktycznie nie do przyjęcia przy leczeniu kobiet, a także wysoce uciążliwe w przypadku mężczyzn. Dodatkowo istnieje jeszcze niebezpieczeństwo rozrostu prostaty prowadzącego do powstania nowotworu, a także ginekomastii (w wyniku aromatyzacji testosteronu lub AAS do estradiolu).
Rozdzielenie działania anabolicznego i androgennego jest najważniejszym wyzwaniem projektowania i odkrywania substancji czynnych na AR. Jedną z odpowiedzi na nie jest powstanie SARMs.
Historia SARMs Od lat 80. XX wieku znano już niesteroidowych antagonistów AR. Flutamid, nilutamid oraz bikalutamid zostały nawet wprowadzone na rynek do leczenia raka prostaty.