Dyskusja w ramach nazewnictwa Feminizm trzeciej fali bywa też nazywany postfeminizmem. Część badaczy wskazuje jednak, że jest to nazwa błędna i myląca, bowiem jako postfeminizm określa się także konserwatywną odpowiedź wobec feminizmu drugiej fali, jaka nastąpiła w latach 80. XX wieku. Odrębność „trzeciej fali” nie jest też powszechnie uznana wśród badaczy, którzy twierdzą, że istnieją jedynie dwie fale feminizmu.
Charakterystyka Trzecia fala charakteryzuje się połączeniem myśli feministycznej z różnymi współczesnymi nurtami teorii społecznej, przede wszystkim z teorią krytyczną, poststrukturalizmem, teorią queer, teorią postkolonialną czy ekologizmem.thumb|Paryska manifestacja feministek w listopadzie 1995|alt=Aktywistki trzeciej fali wyrażają głosy grup dotychczas wykluczonych z dyskursu. Takie działaczki i autorki jak bell hooks czy Gloria E. Anzaldúa wskazały, że dotychczas feminizm (nawet w swoim radykalnym nurcie) był ruchem pochodzących z klasy średniej białych kobiet z Zachodu, które wypowiadały się w imieniu kobiet „w ogóle” i nie dostrzegały odmiennych stanowisk oraz problemu różnorodności. W konsekwencji powstało wiele nowych nurtów feminizmu: czarny feminizm, feminizm latynoski, feminizm trzecioświatowy czy feminizm lesbijski.