thumb|240px|Narodowy System Wodny Izraela W 1939 przywódca syjonistyczny Arthur Ruppin przedstawił wizję dostarczenia wody do osad rolniczych na pustyni Negew. Pierwszy etap tego planu zrealizowano poprzez serię odwiertów i uruchomienie studni. W 1943 ilość wody dostarczanej była już tak duża, że pozwoliła na uruchomienie pierwszej elektrowni wodnej na Negewie. Zakład i przepompownia o zdolności przetłaczania 1000 m³ wody odegrały ważną rolę przy zasiedlaniu zachodniej części Negewu. Równocześnie pojawił się projekt budowy Narodowego Systemu Wodnego, który umożliwiłby dostarczenie wody z rzek Jordan, Litani i Jarmuk na pustynię Negew. Koszty budowy były jednak tak wysokie, że w 1944 wybudowano jedynie rurociąg w rejonie Bet Sze’an.
Podczas wojny o niepodległość w 1948 spółka zrealizowała projekt budowy rurociągu o średnicy 10 cali z wybrzeża do oblężonej Jerozolimy. Rurociąg nie był w stanie zaspokoić potrzeb rozwijającego się miasta i w 1953 musiano wybudować drugą linię.