Maszynownia Okręty miały być wyposażone w cztery zespoły turbin parowych typu Marine, z których każda napędzała trójpłatową śrubę napędową o średnicy 4,2 m. Turbiny zamontowane w „Fürst Bismarck” były wyposażone w przekładnie hydrauliczne dla prędkości marszowej, opracowane przez Hermanna Föttingera z AG Vulcan Stettin. W przypadku pozostałych trzech jednostek projekt przewidywał bezpośrednie napędzanie wałów przez obracające się turbiny. Te ostatnie miały być zasilane w parę z 32 kotłów parowych typu Schulz-, z których 8 było opalanych mazutem, zaś pozostałe 24 węglem. Moc maksymalna na wałach miała wynosić 90 000 KM, maksymalna prędkość 28 węzłów. Zasobnie węglowe mogły pomieścić 800 ton węgla, a zbiorniki mazutu 250 ton. Do przewozu paliwa wykorzystać miano także przestrzeń pomiędzy grodzią torpedową a burtą. Ta dodatkowa przestrzeń dawała możliwość załadowania 4000 ton węgla i 2000 ton mazutu. Z pełnym zapasem okręty miały mieć zasięg 8000 mil morskich przy prędkości 14 węzłów. Instalacja elektryczna na okrętach miała być zasilana z 8 generatorów dieslowskich o mocy 2320 kW (220 V). Planowano wyposażyć krążowniki w dwa równoległe stery zamontowane na rufie po obydwu burtach (w przeciwieństwie do sterów w typie Derfflinger i wcześniejszych, ułożonych w tandem), co miało poprawić sterownośćGardiner i Gray, s.