Razem kontynuowali wędrówkę po Indiach, szerząc kult Witthali i saguniczną tradycje santów.
W 1296, w wieku dwudziestu jeden lat, podjął decyzję o zakończeniu ziemskiego życia i pogrążył się w samadhi. Miejsce odejścia to Alandi, gdzie do dziś kultem otacza się świątynię „grobu” – sandźiwansamadhi Dźńaneśwara. Istnienie drugiej takiej świątyni w Apegaon, miejscu urodzin, niektóre źródła uznają za argument o istnieniu dwóch Dźńaneśwarów.
Droga duchowa Dźńaneśwara urodził się w rodzinie powiązanej z tradycją nathów. Był wyznawcą Kryszny, w tym szczególnie Witthala identyfikowanego z Kryszną. Za swoich guru uważał postacie o imionach: Matsjendranatha, Goraksza, Gahininath, NiwrytinathDźńaneśwari 18.1751 i nn.. Wielbił Krysznę w postaci osobistego ziemskiego guru. Pojmował samego boga Krysznę jako guru najwyższego. Został zainicjowany do tradycji nathów, jednak krytycznie wyrażał się o stosowanych przez ten nurt technik i rytuałówDźńaneśwari 18.1138..
Dzieła Święty tworzył w językach marathi i hindi: Dźńaneśwari (Bhawarthadipika, Objaśnienie kształtów bytu) Amrytanubhawa (Anubhawamryta, Nektar poznania, Doświadczenie nieśmiertelności) abhangi.