W swej książce Nadnaturalny horror w literaturze Lovecraft definiuje gatunek: Prawdziwa powieść z gatunku weird fiction, przedstawia coś więcej niż skrytobójstwo, krwawe kości czy prześcieradło dzwoniące łańcuchami. Konieczna jest klaustrofobiczna atmosfera lęku niemożliwego do wytłumaczenia, obecność nieznanych mocy; niezbędna jest sugestia, wskazująca na powagę i złowieszczość tematu, przedstawiającego najbardziej przerażające wyobrażenie ludzkiego umysłu – złośliwe i szczególne zawieszenie lub unieważnienie tych stałych praw natury, które są naszą jedyną ochroną przeciw napastowaniu przez chaos i demony niezgłębionego kosmosu. Czasopismo „Weird Tales” opublikowało wiele takich opowiadań od marca 1923 do września 1954. Sunand Tryambak Joshi opisał kilka z podgatunków weird fiction: horror nadnaturalny (fantastique), opowieść o duchach, quasi science fiction, fantasy oraz szeroko pojęty horror. Mimo że Lovecraft był jednym z paru autorów z początku XX wieku opisującym swoje dzieła mianem weird fiction, termin ten odżył we współczesności jako New Weird fiction.