Operacja Ichi-gō (, Ichi-gō Sakusen, dosł. „operacja Numer Jeden”) – japońska ofensywa w południowych Chinach, zmierzająca do połączenia drogą lądową sił japońskich w centralnych Chinach z siłami w północnych Indochinach oraz zniszczenia baz lotniczych, z których amerykańskie lotnictwo atakowało wyspy i żeglugę japońskąThe U.S. Army Campaigns of World War II: China Defensive, s. 21. Składała się z serii bitew między Cesarską Armią Japońską i Narodową Armią Rewolucyjną Republiki Chińskiej, stoczonych między kwietniem a grudniem 1944; bitwy te to: Bitwa o środkowy Henan, (jap. operacja Ko-gō) Bitwa o Hunan, (jap. operacja To-gō 1) Bitwa o Guangxi, (jap. operacje To-gō 2 i 3)
Po japońsku kampanię nazywano także Tairiku Datsū Sakusen (大陸打通作戦), czyli „operacją transkontynentalną”; Chińczycy nazywają ją bitwą o Henan-Hunan-Guangxi ().
Tło Po ciężkich walkach w latach 1937–1938 front w Chinach ustabilizował się: Japończycy panowali nad Chinami północno-wschodnimi i wschodnimi oraz portami wybrzeża (co odcinało armie chińskie od zaopatrzenia z zewnątrz). Chińczycy utrzymali Chiny zachodnie i południowe, w serii krwawych bitew (m.in.