W 1179 roku walczył z siłami swojego kuzyna, Fryderyka Rudobrodego, gdyż margrabiowie z Montferratu pozostawali w przymierzu z Manuelem I Komnenem, cesarzem bizantyjskim. We wrześniu 1179 pod Camerino pokonał niemieckie wojska dowodzone przez arcybiskupa Moguncji Chrystiana I. Niemiecki duchowny dostał się do niewoli. Konrad pozostawił jeńca pod pieczą swojego brata Bonifacego, a sam udał się do Konstantynopola, aby zostać nagrodzonym przez Manuela. Krótko po śmierci cesarza w 1180 roku powrócił do Włoch.
Zimą z 1186 na 1187 roku cesarz bizantyński Izaak II Angelos postanowił odnowić sojusz z władcami Montferratu i zaoferował Bonifacemu rękę swojej siostry Teodory. Bonifacy był w tym czasie żonaty. W tym samym czasie Konrad wyruszał do Królestwa Jerozolimskiego, gdzie przebywał jego ojciec. Wiosną 1187 roku zjawił się w Konstantynopolu, poślubił siostrę cesarza i pozostał w Bizancjum.