Nadano im nazwy pochodzące od gór.
Po zbudowaniu okręty okazały się przeciążone w stosunku do projektu – planowana wyporność normalna (określana jako „⅔ próbnej”)Do połowy lat 20. Japończycy używali brytyjskiej miary wyporności normalnej (okręt z ¼ paliwa, ¾ amunicji, ⅓-⅔ zapasów i smarów i bez rezerwy wody kotłowej), wyrażonej w „długich” tonach angielskich (ts) = 1016 kg. Od końca lat 20. Japończycy zaczęli za podstawową uważać wyporność określoną jako „⅔ próbnej” (w polskiej literaturze także „⅔ bojowej” – G. Bukała, op.cit.), wyrażoną w tonach metrycznych – okręt z całością amunicji i załogi, lecz z ⅔ paliwa, smarów, rezerwy wody kotłowej i pitnej i innych zapasów (E. Lacroix i in, Cruisers..., s. 725, 732). 12 986 t wyniosła 14 129-14 260 tE. Lacroix i in, Cruisers..., s. 126–128. G. Bukała, Krążowniki..., s. 12 podaje błędnie jednostki wyporności 2/3 bojowej jako tony angielskie (ts).. Spowodowało to pogorszenie dzielności morskiej, prędkości i zasięgu (planowany 8000 Mm przy prędkości 14 w., faktyczny ok. 7000 Mm). W dużej mierze było to spowodowane bardzo dużą nadbudówką dziobową.