Bractwo utrzymywało własnym kosztem niektóre ołtarze i opłacało malowanie obrazów o treści religijnej.
Najważniejszym dniem dla Bractwa był 16 lipca, święto Matki Bożej, Patronki zarówno zakonu jak i bractwa. Obchodzono go bardzo uroczyście, uświetniając obchody procesją z udziałem wszystkich stanów. Natomiast w Wielki Piątek biczowano się publicznie w kościele karmelitów, wraz z bractwem zdunów i sterników. Po kasacie klasztoru karmelitów (1816) i zburzeniu kościoła konwentualnego (1822), Bractwo przeniosło się wraz z ołtarzem do bydgoskiego kościoła farnego. W 1888 roku, staraniem proboszcza Józefa Choraszewskiego, uzyskało nowe statuty zatwierdzone przez arcybiskupstwo gnieźnieńskie. W myśl tego dokumentu, utrzymywanie ołtarza i obrazów było obowiązkiem członków bractwa. W 1927 roku liczba członków wynosiła 284, a w latach 30. XX w. spadła do ok. 100.
Obraz był dwukrotnie koronowany. Pierwszej koronacji dokonano jeszcze w czasach przedrozbiorowych, lecz nie jest znana dokładna data tego wydarzenia. Uroczystej rekoronacji obrazu Matki Bożej Szkaplerznej dokonał 16 lipca 2001 roku arcybiskup Henryk Muszyński z okazji jubileuszu 750-lecia szkaplerza. Uroczystość uświetnił chór konkatedralny pod dyrekcją Mariusza Kończala, wykonując na wstępie Gaude Mater Polonia.