thumb|350px|Porwanie Go-Shirakawy w 1159 roku – system rządów cesarzy japońskich, którzy mimo abdykacji dalej sprawowali władzę w państwie lub mieli decydujący wpływ na politykę urzędujących cesarzy. Po abdykacji, władcy w stanie spoczynku przeważnie zostawali mnichami buddyjskimi i przyjmowali tytuł najwyższego kapłana. Rządy ex-cesarzy trwały od ósmej dekady XI wieku do początku lat dziewięćdziesiątych XII wieku. System insei charakteryzował się wzrostem potęgi rodów arystokratycznych Taira i Minamoto, które przez ponad stulecie toczyły walki o wzmocnienie swojej pozycji politycznej w kraju.
Znaczenie terminu thumb|Michinaga Fujiwara (966–1028) Termin insei jest różnie interpretowany przez badaczy. Znak ma bowiem wiele znaczeń: klasztor, rezydencja, ale także cesarz, który abdykował. Spory pogłębiają dwa fakty. Po pierwsze, nie wszyscy cesarze, którzy abdykowali, zostawali kapłanami lub mnichami. Po drugie każdy były cesarz posiadał własny urząd, In-no-Chō, niezależnie od tego, czy był mnichem, czy nie. Z tego powodu In-no-Chō należy tłumaczyć na język polski nie jako „urząd klasztorny”, ale jako „urząd ex-cesarza”. Dlatego w historiografii przyjmuje się analogicznie, że termin insei tłumaczony jest jako „system rządów ex-cesarzy”.