Jego członkowie piastowali najwyższe urzędy w państwie, w tym urząd kanclerza, przekazywany z pokolenia na pokolenie, zaś kobiety z rodu Fujiwara miały pierwszeństwo do poślubienia następcy tronu. Szczyt potęgi rodu Fujiwara nastąpił na przełomie X i XI wieku, gdy władzę sprawował kanclerz Michinaga.
Proces zerwania zależności domu panującego od krewnych po kądzieli zapoczątkowali w drugiej połowie XI wieku niespokrewnieni z rodem Fujiwara cesarze Go-Sanjō i jego następca Shirakawa. Już w pierwszej połowie XII wieku pozycja ex-cesarzy stanowiła zagrożenie dla władzy kanclerza. Negatywnie jednak na zasięg ich władzy wpływał fakt, że jednocześnie mogło być kilku władców w stanie spoczynku i, choć realną władzę w kraju mógł posiadać tylko jeden, starszy, nieraz dochodziło do próby sił między nimi. Status najwyższego ex-cesarza przez cały okres insei zdobyli: Shirakawa w 1086 roku, uwolniwszy się spod wpływu Fujiwarów, Toba w 1129 roku po śmierci Shirakawy oraz Go-Shirakawa w 1158 roku po stłumieniu zamieszek, które wybuchły po śmierci Toby w 1156 rokuСистема монастырского правления и конкретные формы борьбы императоров за возвращение реальной власти (XI-XIV вв.)..