Jednak w drugiej połowie okresu Sengoku klan Shireha został pokonany przez klan Sōma. Rządy klanu Sōma trwały od drugiej połowy okresu Sengoku do końca wojny Boshin, a Kumakawa stała się południową granicą terytorium klanu Sōma. Granicą między klanami Sōma i Iwaki w okresie Sengoku, a także granicą między domenami Sōma-Nakamura i Iwaki-daira w okresie Edo, było miasto Yonomori, położone na dzisiejszej granicy między miastami Okuma i Tomioka. Pod koniec okresu Sengoku Kumakawa pełniła funkcję strefy buforowej między klanami Sōma, Iwaki i Tamura. Kiedy terytorium Tamura stało się domeną wasalną Date Masamune, który kontynuował jego ekspansję wbrew Toyotomi Hideyoshiemu, klan Sōma, wraz z klanem Iwaki, ruszył na zachód z Kumakawy, aby najechać terytorium Tamura. Trasa ta nosi obecnie nazwę Drogi Krajowej 288.
W okresie Edo, za czasów szogunatu Tokugawa, Kumagawa znalazła się pod kontrolą dynastii Nakamura, a na Hama-kaido (obecnie Drodze Krajowej 6) powstało miasto pocztowe, które rozkwitło jako miasto pocztowe o nazwie Kumagawa-juku.