Stanowiły zarazem pierwsze japońskie nowoczesne krążowniki lekkie, z opancerzeniem burtowym.
Okręt został zamówiony w ramach nowego programu budowy okrętów z 1916 roku, pod prowizorycznym oznaczeniem: „mały krążownik” (shō-gata jun’yōkan) nr 2. Już 13 maja 1916 roku otrzymał imię „Tatsuta” (dosłownie „Smocze Pole”) – od rzeki w prefekturze Nara, zgodnie z nowymi zasadami nazewnictwa krążowników lekkich od rzek. Stępkę pod budowę położono 24 lipca 1917 roku w stoczni Arsenału Marynarki w Sasebo (Sasebo Kaigun Koshō). Kadłub wodowano 29 maja 1918 roku, a okręt oddano do służby, jako pierwszy z serii, 31 marca 1919 rokuNiektóre publikacje podają datę wejścia „Tatsuta” do służby 13 marca 1919 roku (, , ).. Klasyfikowany był oficjalnie jako krążownik II klasy (nitō jun’yōkan), a nieoficjalnie także określano go w Japonii jako krążownik lekki (kei-jun’yōkan), zgodnie z nową nomenklaturą światową. Koszt budowy pojedynczej jednostki tego typu wynosił ok. 4 550 000 jenów. Nazwę „Tatsuta” wcześniej nosiła kanonierka służąca do 1916 roku.
Opis