W XV w. i na początku XVI w. młyn był dzierżawiony przez rodzinę spokrewnioną z dziedzicznymi sołtysami Osieka, płacąc im stały czynsz. W 1512 r. po śmierci dzierżawcy, który pozostawił małoletnie dzieci młynem opiekował się wrocławski patrycjusz Bartold Tempelfeld, pochodzący z rodu Tempelfeldów wywodzących się od pierwszego dziedzicznego sołtysa Owczar, który miał zapobiec przejęciu młyna przez rycerza Mikołaja z Marszowic. Młyn otrzymał w dzierżawę mieszczanin krakowski Melchior Weigel, krewny dawnego dzierżawcy młyna, którzy przedstawił wrocławskiej kapitule katedralnej dokument potwierdzający pokrewieństwo. Weigel przeprowadził remont młyna polegający na wymianie kamienia młynarskiego i opiekował się dziećmi dawnego dzierżawcy do czasu osiągnięcia przez nich pełnoletności.
W latach 70. XVI w. po zmianie dzierżawcy młyna wodnego w Czernicy las otaczający młyn został wycięty.
Czernica wraz z Osiekiem do początku XIX w. należała do kapituły katedralnej we Wrocławiu. W 1819 r. przysiółek należał do urzędu domenalnego (Domainen-Amt) w Kotowicach (Kottwitz), a od 1830 r. do pruskiego urzędu królewskiego w Oławie.
W 1937 r.