Większość oddziałów nie była zdolna do dalszej walki. Armia Czerwona ponosiła także straty, ale posiadała duże rezerwy. Jednocześnie produkcja zbrojeniowa w Związku Radzieckim osiągnęła tak wysoki poziom, że uzupełnianie ubytków było możliwe w krótkim czasie.

Niemcy zorganizowali obronę Żytomierza, wydzielając do tego celu cztery dywizje piechoty i dwie pancerne. Miasto zostało zaatakowane z trzech kierunków: ze wschodu przez 1 Gwardyjską Armię, z północnego zachodu przez 60 Armię oraz z południowego wschodu przez 3 Gwardyjską Armię Pancerną i 18 Armię. W obawie przed okrążeniem Niemcy wycofali swoje dywizje i 31 grudnia Żytomierz został wyzwolony przez Armię Czerwoną. Próby przegrupowania niemieckich oddziałów niewiele dały i Armia Czerwona parła naprzód. 3 stycznia 1944 roku wyzwolono Nowogród Wołyński, następnego dnia Białą Cerkiew, a 5 stycznia Berdyczów. Przerwa między wojskami niemieckimi odciętymi pod Kaniowem a 4 Armią Pancerną 4 stycznia wynosiła 110 km. Sytuację wykorzystały 1 Armia Pancerna i 38 Armia. Nacierając w kierunku Chrystynówki, odcięły po spotkaniu z wojskami 2 Frontu Ukraińskiego całe ugrupowanie pod Kaniowem. 10 i 11 stycznia, kiedy 1 Front Ukraiński zbliżał się do Winnicy, Żmerynki, Chrystynówki i Humania, Niemcy zaczęli szykować kontratak, ściągając skąd tylko się dało 16 dywizji.