mały|Miejsce przewodniczenia przed ołtarzem w warszawskim kościele mały|Miejsce przewodniczenia we francuskim kościele
Miejsce przewodniczenia – w liturgii Kościoła rzymskokatolickiego jedno z trzech głównych miejsc (obok ołtarza i ambony), skąd kapłan zwraca się do wiernych w czasie zgromadzenia liturgicznego (nabożeństwa), w szczególności mszy. W węższym znaczeniu, wyeksponowane miejsce (zwykle fotel lub ozdobne krzesło), gdzie zasiada główny celebrans nabożeństwa. Niewłaściwe wykorzystanie lub całkowity brak miejsca przewodniczenia (rozumianego jako pulpit lub co najmniej stojak z mikrofonem, blisko fotela celebransa) należą do najczęstszych błędów liturgicznych spotykanych w polskich kościołach.
Zgodnie z aktualnie obowiązującą wersją Ogólnego wprowadzenia do Mszału Rzymskiego, rozpoczynający mszę celebrans, po oddaniu ukłonu ołtarzowi i ucałowaniu go, powinien przejść do miejsca przewodniczenia i stamtąd odprawić wszystkie pozostałe obrzędy wstępne, w tym kolektę. W praktyce w wielu kościołach czyni się to z ambony, gdy tymczasem zgodnie z obowiązującymi przepisami liturgicznymi, ambona służy wyłącznie do sprawowania części Liturgii Słowa i nie powinna być wykorzystywana w czasie innych części mszy.