Podstawowym elementem dławika przeciwzwarciowego jest uzwojenie wykonane z przewodu miedzianego o odpowiednio dużej średnicy przekroju zależnej od prądu znamionowego dławika. W większości przypadków składa się z nawiniętych spiralnie płaskich cewek ułożonych współosiowo albo może być nawinięte w kilku warstwach na konstrukcji betonowej lub porcelanowej. Konstrukcje betonowe dławików stosowane były głównie dla zapewnienia odpowiedniej wytrzymałości mechanicznej. Główną wadą ich stosowania to przede wszystkim duża masa dławika, która w przypadku dławików stosowanych w kraju sięgała 2500 kg. W nowych konstrukcjach zastępuje się beton żywicą epoksydową lub innym materiałem o dobrych właściwościach mechanicznych i izolacyjnych, a jednocześnie stosunkowo lekkimHarlow James H.: Electric Power transformer engineering, CRC Press LLC, 2004..

Ze względu na sposób chłodzenia dławiki budowane są jako suche lub olejowe.