Podczas letnich igrzysk olimpijskich w Berlinie 1936 wystąpiła na wieczorze otwarcia obok Leni Riefenstahl. Mimo swojego niearyjskiego pochodzenia była do roku 1939 tolerowana przez władze hitlerowskie. W tym roku otrzymała zakaz występów i musiała zrzec się kierowania szkołą tańca, 31 marca 1939 szkoła została zlikwidowana. 1 lipca 1945 wznowiła szkołę tańca w Dreźnie, w 1949 szkoła została upaństwowiona. W roku 1959 opuściła NRD i zamieszkała na wyspie Sylt. By skłonić ją do powrotu, władze NRD zaproponowały jej kierownictwo artystyczne upaństwowionej szkoły. Uczestniczyła w tworzeniu Akademii Sztuk NRD, w latach 1965–1970 była jej wiceprezydentem. W roku 1970 została obywatelką honorową Drezna. Wyższa Szkoła Tańca w Dreźnie nosi jej imię.
W roku 1924 wyszła za mąż za właściciela zakładów młynarskich , syna , kolekcjonerki niemieckiej sztuki nowoczesnej. W ich domu bywali artyści dadaizmu i architekci Bauhausu. W 1930 rozwiodła się z Fritzem Bienertem i związała z historykiem sztuki i krytykiem artystycznym , który pod pseudonimem Olaf Rydberg opublikował w 1935 pierwszą o niej monografię.