Leon Wawrzyniec Jankowski (ur. 6 września 1901 w Wólce Mławskiej, zm. 1 maja 1975 w Kutnie) – oficer broni pancernych Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, w 1964 mianowany pułkownikiem przez generała Władysława Andersa.

Życiorys Urodził się w rodzinie Stanisława i Heleny z Parcińskich. W czerwcu 1920 wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego.

Od 4 sierpnia 1921 do 7 lipca 1922 był uczniem klasy 41. lub 44. Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, a w roku szkolnym 1922/1923 uczniem Oficerskiej Szkoły Piechoty w Warszawie. 2 lipca 1923 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 64. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 32 pułku piechoty w Modlinie na stanowisko dowódcy plutonu. Od stycznia do lipca 1925 był słuchaczem Centralnej Szkoły Czołgów. Po ukończeniu kursu przydzielono go do 1 pułku czołgów na stanowisko dowódcy plutonu. 21 grudnia 1925 został awansowany na porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 55. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od października 1931 dowodził kompanią szkolną w 3 pułku pancernym w Modlinie. W kwietniu 1934 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Czołgów i Samochodów Pancernych w Modlinie na stanowisko dowódcy szwadronu w doświadczalnym batalionie pancerno-motorowym.