Bitwa Jesienią 1223, we wrześniu lub październiku, zagon mongolski wkroczył na teren Bułgarii Wołżańsko-Kamskiej. Siły dowodzone przez Gabdulę Chelbira, najprawdopodobniej wsparte przez będących z nimi w sojuszu Czuwaszów, czekały w rejonie Zakola Samary, pod miejscowością Kernek. Wódz bułgarski zastosował taktykę mongolską: wysłał część sił, które pozorując ucieczkę przed napastnikami, wciągnęły wojska Subedeja w zasadzkę. Według współczesnego arabskiego kronikarza Ibn al-Asira: Kiedy Bułgarzy usłyszeli o ich (tj. Mongołów) nadejściu, ukryli się w kilku miejscach i wyszli przeciwko nim, wabili aż weszli w miejsce zasadzki i zaatakowali ich od tyłu, tak że [napastnicy] znaleźli się pośrodku i otoczyli ich, zabili bardzo wielu a tylko niewielu zdołało się uratować. Mówi się, że było ich (tj. ocalałych) 4 000 ludzi. Uciekli oni do Saksin, do swojego króla, Czyngis-chana, i uwolnili od siebie ziemie Kipczaków; oni uciekli, powrócili do swojego kraju.