31 sierpnia 1944 kierownik resortu bezpieczeństwa publicznego PKWN mianował go kierownikiem Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Tomaszowie Lubelskim. Odpowiedzialny za prześladowania członków konspiracji niepodległościowej. Objął obowiązki kierownika RBP w Tomaszowie 4 września 1944. 12 listopada 1944 został ciężko ranny w głowę w zamachu, wykonanym przez 17-letniego żołnierza Armii Krajowej Zbigniewa Jarmuszyńskiego. Od 27 grudnia 1944 w dyspozycji kierownika Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Lublinie, od 7 lutego 1945 szef PUBP w Lubartowie, od 1 sierpnia 1945 szef PUBP w Puławach, od 16 stycznia 1946 p.o. kierownika Sekcji 2. Wydziału V WUBP w Lublinie, od 1 czerwca 1946 starszy referent Sekcji 2. Wydziału IV Departamentu V MBP i zastępca kierownika tej sekcji, a od 1 stycznia 1948 do 30 września 1951 kierownik tej sekcji. 10 października 1945 odznaczony został Srebrnym Krzyżem Zasługi.
Znany z despotyzmu i grubiaństwa, m.in. jako kierownik PUBP w Tomaszowie Lubelskim wywarł nacisk na władze miejskie, każąc im zbudować pomnik wdzięczności Armii Czerwonej. Popadł w konflikt z komendantem powiatowym Milicji Obywatelskiej, Franciszkiem Bartłomowiczem.