Potem działał w Paryżu jako jeden z bliskich współpracowników Bolesława Mołojca.
Po wybuchu II wojny światowej, 6 września 1939 zgłosił się do wojska w polskim konsulacie, ale ostatecznie trafił do armii francuskiej. Uniknął niewoli i jako repatriant z „Zachodniej Ukrainy” w 1940 przedostał się do ZSRR. Od jesieni 1940 roku słuchacz Szkoły Politycznej w Nagornoje (potem w Puszkino) wraz z Mołojcem i Pawłem Finderem. Przeszkolony jako radiotelegrafista, wszedł w skład Grupy Inicjatywnej PPR i w nocy na 28 grudnia 1941 został zrzucony w rejon Wiązowny koło Warszawy. Był pracownikiem centralnej techniki PPR. W lutym 1942 Komitet Centralny (KC) PPR skierował go do getta warszawskiego w celu utworzenia tam organizacji PPR i grup Gwardii Ludowej (GL). Zorganizował i wyszkolił pierwsze grupy bojowe GL w getcie, był jednym z inicjatorów Bloku Antyfaszystowskiego, zorganizował też pierwsze grupy partyzanckie, które po wyjściu z getta zasiliły szeregi GL. 30 maja 1942 na skutek zdrady wpadł w ręce Gestapo. Po okrutnym śledztwie zginął na Pawiaku.
W 1945 pośmiertnie odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu
Przypisy