W całym tym okresie działalności bank wykazał straty tylko w 1912 roku, kiedy to poniósł znaczne ofiary dla podtrzymania kursu swych listów zastawnych. W 1913 roku Bank Krajowy skupiał 30% kapitałów, 70% wkładów, 60% pożyczek hipotecznych i 33% kredytu krótkoterminowego całej bankowości galicyjskiejAndrzej Jezierski, Cecylia Leszczyńska, Historia gospodarcza Polski, Warszawa 2003, s. 212.
Dyrektorami Banku byli: Antoni Wrotnowski (1882–1888), Władysław Smolka (1882–1887), Alfred Zgórski (1883–1912), Wacław Domaszewski (1887–1911), Józef Milewski (1906–1913 (?), Jerzy Michalski (1911–1921 i 1922–1924), Jan Kanty Steczkowski (1912–1920).
Po powstaniu niepodległej Polski zwierzchnictwo nad bankiem objęło Ministerstwo Skarbu. W 1920 roku zmienił nazwę na Polski Bank Krajowy. Nowy statut nadano mu Rozporządzeniem Ministra Skarbu w przedmiocie statutu Polskiego Banku Krajowego z dnia 29 maja 1922 rokuDziennik Ustaw z 1922 r. Nr 44 pozycja 373, przenosząc jednocześnie siedzibę jego centrali do Warszawy. Kapitał Polskiego Banku Krajowego w momencie wydania tego rozporządzenia wynosił 1.023.519.980,00 marek polskich. Prezesami Banku w latach II Rzeczypospolitej byli Stanisław Niezabitowski (1918–1922) Jan Kanty Steczkowski (1922–1924).