W studniach znaleziono bogaty materiał zabytkowy: fragmenty ceramiki, noże, groty włóczni, osełki, kościane łyżwy, drewniane młotki i łopaty oraz rzadką i cenną misę z mosiądzu, datowaną na okres po 950 roku. W najmłodszej studni znajdował się również najbardziej spektakularny zabytek - „bożek z Radusza”: dębowa deska rozszczepiona wzdłuż włókien, zakończona elementem opracowanym na kształt głowy i z otworem w okolicy klatki piersiowej. Pierwotne miejsce ustawienia posągu w grodzie nie jest znane. Na podstawie dendrochronologii datowano go na 926 rok. Został ustawiony podczas budowy drugiej fazy grodu, a później, już zniszczony - nosił ślady uderzeń siekierą i działania ognia, trafił do wykopu pod najmłodszą studnię.
W 963 roku saski margrabia Gero podbił Łużyczan. Tym samym nadszedł również kres grodu w Raduszu. Nie stwierdzono jednak śladów jego zniszczenia, został opuszczony i z czasem popadł w ruinę.