Przenoszone były na pokładzie górnym: cztery obok siebie za mostkiem, a przed grupą trzech kominów, znajdującą się na śródokręciu i druga czwórka za grupą kominów. Do ich spuszczania na wodę służyły specjalne suwnice, wystające poza burty okrętu. Mniejsze suwnice, po obu stronach kominów, służyły do spuszczania na wodę łodzi. Okręt klasyfikowany był jako croiseur porte-torpilleurs („krążownik nosiciel torpedowców”).
„Foudre” nie służył długo w zakładanej roli, a koncepcja transportowców torpedowców nie zyskała szerokiego uznania. W 1907 przekształcono go w okręt warsztatowy, a w 1910 w stawiacz min, przenoszący ich 80.
W 1911 lub 1912 okręt przekształcono w okręt-bazę lotnictwa morskiego, z hangarem za grupą kominów i dźwigiem do stawiania wodnosamolotów na wodzie. Mostek w tym okresie przeniesiono mu na śródokręcie, przed grupę kominów. Wreszcie, w 1913 „Foudre” przebudowano na pełnowartościowy tender wodnosamolotów, przenoszący ich 4 do 8. W tej roli służył podczas I wojny światowej na Morzu Śródziemnym. W tym czasie, w latach 1914-1918 służył także jako okręt-baza okrętów podwodnych, a między 10 stycznia a 21 marca 1916 jako . W 1918 część dział 100 mm została zastąpiona przez przeciwlotnicze 90 mmS. Bałakin, WMS....