Zalety i wady Podstawową i oczywistą zaletą podejścia SOSA jest wysokie prawdopodobieństwo otrzymania związków o niskiej toksyczności, dobrej biodostępności oraz względnie łatwych do syntezy (z racji opracowania już wielu elementów potencjalnej syntezy). Podejście SOSA pozwala odkryć zupełnie nowe zastosowania dla już przyjętych leków i ich pochodnych, co zwiększa wykorzystanie "przestrzeni chemicznej".
Wykorzystanie już podawanych leków pozwala na przeprowadzenie niemal natychmiastowych badań in vivo (nie ma potrzeby prowadzenia badań toksyczności etc.) u pacjentów chorujących na tzw. orphan diseases, czyli rzadkich chorób, w przypadku których często nieznane są żadne substancje je leczące, lub nawet brak informacji o potencjalnych punktach uchwytu. Jeśli jakaś substancja okazałaby się dość aktywna w danej chorobie, może stanowić punkt wyjścia do poszukiwania nowych związków na to schorzenie.
Podejście SOSA niesie ze sobą jednak ryzyko, że pochodne uzyskane w wyniku modyfikacji strukturalnych zatwierdzonych leków są już opatentowane przez odkrywcę leku i jego konkurentów.