Po kapitulacji dostał się do niewoli brytyjskiej, w której spędził kolejny rok. Po powrocie do Niemiec wszedł w skład grupy byłych oficerów Kriegsmarine, tworzących tzw. Naval Historical Team, gromadzący pod auspicjami amerykańskiego Biura Wywiadu Marynarki Wojennej doświadczenia z prowadzenia działań przeciwko Związkowi Radzieckiemu. Od 1952 roku brał udział w tworzeniu struktur przyszłego ministerstwa obrony Republiki Federalnej. Po odtworzeniu marynarki wojennej, Bundesmarine, wstąpił w jej szeregi jako dowódca obszaru operacyjnego Morza Północnego (Kommandeur des Marine-Abschnittskommandos Nordsee). Służbę zakończył w stopniu kontradmirała w 1965 roku. Był odznaczony Związkowym Krzyżem Zasługi. Zmarł w Kilonii w 2004 roku, mając 99 lat.
Bibliografia
Kategoria:Dowódcy niemieckich okrętów podwodnych z okresu II wojny światowej Kategoria:Admirałowie Marine (Bundesmarine) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Rycerskim Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 2004 Kategoria:Dowódcy flotylli U-Bootów