Dławiki przeciwprzepięciowe zawieszane bramce wejściowej przed stacją w szereg z przewodami linii stanowią zaporę dla prądów udarowych nie wprowadzając dużych spadków napięcia przy prądach roboczych (analogia do działania dławików w filtrach przeciwzakłóceniowych w sieciach niskiego napięcia). Przed dławikami instaluje się iskierniki albo odgromniki wydmuchowe. W przypadku uderzenia pioruna w pobliżu stacji fala przepięciowa po dojściu do dławika powoduje zapłon iskierników lub odgromników wydmuchowych i cały prąd płynie do ziemi przez uziemienie stacji. Dzięki temu przepięcia na stacji ograniczają się do spadków napięcia na oporze stacji i połączeń iskierników.
Dławiki przeciwprzepięciowe powinny być odporne na siły dynamiczne związane z prądami zwarcia w sieci, a wzdłużna ich izolacja powinna być wytrzymała na napięcia udarowe.
Skuteczne działanie dławika przeciwprzepięciowego uzyskuje się przy znacznej jego indukcyjności, wymagającej stosowania dużych i kosztownych cewek. Dławiki przeciwprzepięciowe konstrukcji Zakładu Wysokich Napięć Politechniki Gdańskiej miały indukcyjność rzędu 1000 μH.