W ten sposób walki w rejonie Diemianska zostały przedłużone. Wobec tej sytuacji Timoszenko zaproponował, aby siły Frontu Północno-Zachodniego przeprowadziły operację przechwycenia „korytarza ramuszewskiego”, a jednocześnie, w celu pozbawienia wroga możliwości manewrowania rezerwami, przeprowadzenie operacji pomocniczej, mającej na celu faktyczne wyeliminowanie diemiańskiego zgrupowania nieprzyjaciela.. Po przestudiowaniu raportu Stawka postanowiła rozszerzyć skalę przyszłej ofensywy. Marszałek Żukow, wyznaczony na przedstawiciela Stawki przy Froncie Północno-Zachodnim, był odpowiedzialny za koordynację działań trzech frontów biorących udział w operacji. Aby osiągnąć możliwy sukces, dyrektywa Stawki z 30 stycznia 1943 r. utworzyła „Specjalną Grupę Wojsk generała Chozina”. Obejmowała ona 1 Armię Pancerną, 68 Armię i grupę rezerwową.
Pierwszymi, które miały uderzyć, były wojska Frontów Leningradzkiego i Wołchowskiego, którym powierzono określone zadania – otoczyć wojska niemieckie w rejonie Mgi i rozszerzyć korytarz lądowy łączący Leningrad z reszta kraju. Ponadto radzieckie dowództwo miało nadzieję, że udana ofensywa pod Leningradem zmusi dowództwo Grupy Armii Północ do wysłania tam dodatkowych posiłków, w tym z rejonu Diemianska.