Na początku lat 80. studenci i pracownicy Instytutu Filologii Polskiej i Instytutu Historii uczestniczyli w protestach antyrządowych, domagając się uznania przez władzę Niezależnego Zrzeszenia Studentów i NSZZ „Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego w grudniu 1981, pracownicy Wydziału Humanistycznego zostali internowani, a później relegowani z uczelni (m.in. dr Stanisław Żak). Represje dotknęły również kilku studentów. Podjęte w latach 80. starania o uzyskanie uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora zakończyły się w 1989, kiedy Rada Wydziału otrzymała prawo doktoryzowania z historii. Wcześniej jednak Instytut Historii borykał się z problemami lokalowymi – najpierw przeniósł się do byłych akademików przy ul. Krakowskiej 11, a później do prywatnej kamienicy przy zbiegu ul. Prostej i ŚniadeckichZ. Małecki, M.B. Markowski, s. 46-48.. Dopiero w 1991, po trwającym kilka tygodni strajku okupacyjnym pracowników i studentów oraz mediacjach ministra Henryka Samsonowicza, Instytut Historii otrzymał gmach przy ul. Żeromskiego 5, należący w okresie PRL do Komitetu Wojewódzkiego PZPRZ. Małecki, M.B. Markowski, s. 53..