Sztab Wojska Dońskiego ogłosił mobilizację Kozaków w wieku od 20 do 45 lat, co było spowodowane zbyt małym napływem ochotników. Atamani staniczni spisywali rekrutów oraz przydzielali im broń, wyposażenie, umundurowanie i konie, w porozumieniu z niemieckimi okupacyjnymi komendanturami wojskowymi. Tak sformowane oddziały były kierowane do zbiorczego punktu werbunkowego w Nowoczerkasku.
Jako pierwsi przybyli w liczbie 220 ludzi ochotnicy ze stanic Zapławskaja, Biessergenowskaja, Melichowskaja i Semikarakskaja pod przywództwem starsziny wojskowego Szwedowa i półsotnia specjalnego przeznaczenia atamana Jewstratowa. Do końca października zdołano jednak sformować jedynie sotnię płastuńską (pieszą), która pod koniec listopada została rozwinięta w pułk płastuński w składzie trzech pieszych sotni, sotni konnej, pododdziału karabinów maszynowych, moździerzy i szkoleniowego. Przy wsparciu Abwehrgruppe-210 powstał oddział kozacki, liczący ok. 1 tys. żołnierzy, na czele którego stanął płk T. K. Chorużenko. W Rostowie nad Donem służbę porządkową pełniło ok. 300 Kozaków, przechodzących przeszkolenie wojskowe. Ponadto został tam sformowany 500-osobowy kozacki oddział policji pomocniczej. Uzbrojenie kozackich oddziałów wojskowych było różnego rodzaju.