W roku 1943 został wybrany na dowódcę nowo utworzonego 617 Dywizjonu, którego zadaniem było zniszczenie zapór wodnych w Zagłębiu Ruhry. Dla wykonania tego zadania dywizjon otrzymał skaczące bomby wynalezione i skonstruowane przez Barnesa Wallisa. Bomby miały być zrzucane z wysokości 20 m w precyzyjnie ustalonej odległości od zapór, by odbijając się jak kaczka od powierzchni wody dotrzeć do ich ścian, po czym stoczyć się po nich i zdetonować na odpowiedniej głębokości. By Operacja Chastise mogła mieć szanse powodzenia, nalot musiał być dokonany nocą.
Latanie nocą ciężkim bombowcem na tak niewielkiej wysokości było nadzwyczaj trudne, nawet dla najbardziej doświadczonych pilotów. Używane wówczas w samolotach wysokościomierze barometryczne były zbyt mało dokładne, szczególnie w terenie górzystym. Poradzono sobie z tym, umieszczając skierowane pod kątem w dół dwa reflektory: jeden w nosie samolotu, drugi pod kadłubem Lancastera; oba okręgi światła stykały się na powierzchni wody, tworząc cyfrę "8", kiedy samolot był dokładnie na wysokości 20 m. Podobnie było z ocenieniem właściwej odległości od zapory, kiedy to należało zwolnić bombę.