Edward Jan Wilhelm Kuntze (ur. 6 marca 1880 we Lwowie, zm. 3 czerwca 1950 w Krakowie) – bibliotekarz, historyk, edytor źródeł, dyplomata.
Życiorys Urodził się w rodzinie Bernarda, wyższego urzędnika kolejowego, i Herminy z Birgfellnerów. Ukończył C. K. V Gimnazjum we Lwowie. Od 1898 studiował historię i geografię na Uniwersytecie Franciszkańskim, uzyskując w 1902 stopień naukowy doktora. Pracował jako nauczyciel w II Gimnazjum we Lwowie (1901–1905) i w gimnazjum w Bochni (1905–1906). W 1904 uzyskał dyplom nauczyciela szkół średnich. W międzyczasie był członkiem Ekspedycji Rzymskiej Akademii Umiejętności (1903–1904). Kontynuował studia na uniwersytetach w Lipsku i Berlinie. Podjął pracę w Bibliotece Jagiellońskiej (1906), był dyrektorem Biblioteki Uniwersytetu Poznańskiego (1919–1926), dyrektorem Biblioteki Jagiellońskiej (1926–1939, 1945–1947). Przyczynił się walnie do budowy nowego gmachu przy Alejach Mickiewicza. Opracował jeszcze przed wybuchem wojny precyzyjny plan przemieszczenia bezcennych zbiorów z historycznej siedziby biblioteki z Collegium Maius i Collegium Nowodworskiego. Pełnił też funkcję prezesa delegacji polskiej w Mieszanej Komisji Reewakuacyjnej i Specjalnej Komisji Mieszanej w Moskwie (1923–1935). Współzałożyciel (1923) i do 1925 prezes Towarzystwa Bibliofilów w Poznaniu.