Po 1900 powrócił do malarstwa sztalugowego przepełnionego melancholijnym pięknem i nastrojowością. Zdobył wówczas uznanie jako artysta, a jego prace trafiły do galerii w Berlinie, Dreźnie, Monachium i Wiedniu. Reprodukowano je w wielu albumach malarstwa. W 1907 został mianowany profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie. Był już wówczas śmiertelnie chory na syfilis, którym zaraził się w młodości, a będącym wówczas nieuleczalną chorobą. Ostatni okres życia spędził w podberlińskim sanatorium „Hubertus” nad Schlachtensee, gdzie 24 lipca 1908 popełnił samobójstwo. Został pochowany na cmentarzu przy Bergstrasse w Berlinie. Uroczystości żałobne 29 lipca 1908 zgromadziły rzeszę artystów i ludzi związanych ze sztuką z całych Niemiec.
Od 1894 malarz żonaty był z pochodzącą z Danii Anną z d. Mohr, z którą miał córkę Gerdę (ur. 1896) i syna Gunnara (ur. 1903).
Zbiory thumb|240px|Pejzaż brandenburski (1896) Do historii malarstwa przeszedł przede wszystkim jako autor pejzaży okolic Berlina i Brandenburgii oraz założyciel „Berlińskiej Secesji”.