W ostatnich latach zbadano i rozwiązano wiele problemów jakie, w tym kontekście, pojawiły się na polu teorii sterowania cyfrowego.
Modele układów impulsowych O ile układy ciągłe opisują: równania różniczkowe, transformata Laplace’a, transformata Fouriera, a analizę często prowadzi się na płaszczyźnie S, to układy dyskretne opisują odpowiednio: równania różnicowe, transformata Z (obok transformaty Z stosowana jest też transformata z gwiazdką i zmodyfikowana transformata Z) i dyskretna transformata Fouriera, a analizę zwykle prowadzi się na płaszczyźnie Z (lub płaszczyźnie w).
Zastosowanie przekształcenia Laplace’a do układów impulsowych daje w efekcie nieskończone szeregi, co zwykle nie jest wygodne w obliczeniach, dlatego transmitancja operatorowa układów dyskretnych opiera się o przekształcenie Z. Transmitancją impulsową układu dyskretnego nazywa się stosunek transformaty Z odpowiedzi układu do transformaty Z sygnału wejściowego, przy zerowych warunkach początkowych:
Ponieważ w układach dyskretnych czas jest zmienną nieciągłą, więc podstawowe równanie stanu układu ma postać równania różnicowego, a nie różniczkowego (zobacz też opis typu wejście-wyjście).