Województwo nowosądeckie – jednostka podziału administracyjnego istniejąca w latach 1975–1998. Położone w południowej części Polski, przy granicy ze Słowacją (do 1992 r. z Czechosłowacją). Graniczyło od wschodu z województwem krośnieńskim, od północy z tarnowskim i krakowskim, a od zachodu z bielskim. Siedzibą władz województwa był Nowy Sącz.
Po reformie administracyjnej w 1999 r. włączone zostało do województwa małopolskiego.
Geografia Województwo nowosądeckie zajmowało obszar 5,7 tys. km² zamieszkiwany przez ponad 667 tys. mieszkańców (1989 r.), z czego 238 tys. w miastach i 429 tys. na wsi. W granicach województwa znajdowały się następujące grupy górskie: Tatry, Pieniny, południowe partie Pasma Babiogórskiego, Gorce, Beskid Wyspowy, Beskid Sądecki i część Beskidu Niskiego. Grupy górskie oddzielały od siebie doliny rzek: Raby, Dunajca, Popradu, Kamienicy (Gorczańskiej), Łososiny, Kamienicy Nawojowskiej, Białej i Ropy. Odmienność krajobrazu stanowiły niżej położone Kotlina Sądecka i Obniżenie Nowotarsko-Orawskie. 75% jego obszaru położone było powyżej 500 m n.p.m.