Siódmy patrol, znów pod dowództwem Cremera, trwał 91 dni, od 2 czerwca do 31 sierpnia 1943 roku i był najdłuższym w wojennej karierze okrętu. Nie napotkano na nim ani jednego celu wartego zaatakowania. Podczas kolejnego U-333 podejmował próby ataku aż trzech konwojów, ale nie udało mu się trafić żadnego z celów. W zamian był kilkukrotnie kontratakowany, zaś fregata „Exe” staranowała go, uszkadzając peryskop. W tym czasie sytuacja w bitwie o Atlantyk zmieniła się już na korzyść aliantów i U-Booty miały coraz większy kłopot z odnoszeniem sukcesów. Podobnie było na dziesiątym patrolu (dziewiąty został przerwany po zaledwie kilku dniach w morzu), kiedy U-333 był przez dziesięć godzin ścigany przez okręty 2. Grupy Wsparcia komandora Walkera.
Jedenasty patrol, rozpoczęty 6 czerwca 1944 roku, był skierowany przeciwko alianckiej flocie inwazyjnej u brzegów Normandii. 10 i 11 czerwca U-333 został dwukrotnie zaatakowany i uszkodzony przez samoloty Short Sunderland, odpowiednio z 10 Dywizjonu RAAF i 220 Dywizjonu RAF, co zmusiło go do powrotu do bazy już 12 czerwca, bez żadnych sukcesów.