Jan Karnicki ps. „Miś” (ur. 26 stycznia 1908 w Lucynie (powiat wilejski), zm. 7 lutego 1970 w Ostrożanach) – polski ksiądz katolicki, kapelan WP oraz Armii Krajowej, organizator i pierwszy proboszcz na cały teren powiatu miasteckiego na Ziemiach Odzyskanych, Honorowy Obywatel Gminy Miastko.
Życiorys Młodość i pierwsze lata kapłaństwa Rodzicami jego byli Antoni i Magdalena z d. Michalkiewicz. Ukończył seminarium w Pińsku i 18 kwietnia 1935 r. przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1935–1938 był wikariuszem w Rubieżewiczach, a w latach 1938–1939 pełnił funkcję proboszcza w Mikaszewiczach. W 1939 otrzymał nominację na kapelana rezerwy i pełnił funkcję administratora parafii wojskowej w Słonimiu, gdzie znajdował się garnizon 79 Pułku Strzelców Słonimskich im. Lwa Sapiehy.
Lata II wojny światowej Brał udział w wojnie obronnej 1939 jako kapelan Ośrodka Zapasowego 20 Dywizji Piechoty, włączonego do związku taktycznego gen. Franciszka Kleeberga (zreorganizowanego ostatecznie w SGO Polesie). Po kapitulacji 5 października, w miejscowości Krzywda, dostał się do niewoli niemieckiej, skąd wkrótce zbiegł.