Achikar – półlegendarny wezyr asyryjskich królów Sennacheryba (705–681 p.n.e.) i Asarhaddona (681–669 p.n.e.), bohater asyryjskiej literatury mądrościowej, biblijnej Księgi Tobiasza oraz żydowskich i chrześcijańskich apokryfów.
Wersja asyryjska Pierwotna wersja opowieści o Achikarze znana jest z aramejskiego papirusu, odkrytego w Elefantynie podczas wykopalisk z lat 1906–1907. Datowana na VI wiek p.n.e. krótka opowieść przedstawia Achikara jako wezyra na dworze Sanheriba i Asarhaddona. Nie mając własnego potomka zaadoptował swojego krewnego Nadana, zapewniając mu solidne wykształcenie z nadzieją, iż ten zastąpi go na urzędzie. Ten jednak oskarżył Achikara o spisek na życie władcy; nasłany celem wykonania egzekucji oficer Nabusumiskun postanowił jednak oszczędzić wezyra, ukrywając go we własnym domu i zamiast niego zabijając jednego ze sług. Dalszy ciąg opowieści pozostaje nieznany na skutek zniszczenia papirusu, można ją jednak uzupełnić na podstawie wersji z wieków późniejszych;