Ptolemeusz (gr: Πτολεμαῖος, Ptolemaios) (ur. ok. 297 p.n.e., zm. 272 p.n.e.) – królewicz i wódz Epiru, pierwszy syn króla Epiru Pyrrusa i jego pierwszej żony Antygony, córki możnowładcy macedońskiego Filipa i Bereniki, późniejszej żony Ptolemeusza I Sotera, króla Egiptu.
Otrzymał on imię na cześć króla Ptolemeusza I z Egiptu, ojczyma matki Antygony. W roku 280 p.n.e. ojciec Pyrrus, przed wyprawą italską, pozostawił królestwo Epiru pod strażą syna Ptolemeusza. Ten uważany był za bardzo dzielnego i mężnego, zdobył bowiem Korkyrę jedynie z sześćdziesięcioma towarzyszami. Podczas jednej z bitew morskich wraz z siedmioma ludźmi wyskoczył z łódki na pięciorzędowiec, który opanował i zajął. W roku 274 p.n.e. po pokonaniu i ucieczce Antygona II Gonatasa, króla Macedonii, Pyrrus wezwał syna do siebie. Tymczasem Macedończyk uciekł do Tessalii, by obserwować dalsze wypadki oraz wznowić walkę razem z oddziałami Galatów. Został jednak pokonany przez Ptolemeusza.