W 1909 awansował na pułkownika. Od 1911 dowodził Osetyjskim Dywizjonem Kawalerii 3 Kaukaskiej Dywizji Kozackiej. Brał udział w I wojnie światowej. Walczył na froncie południowo-wschodnim. Na pocz. 1915 objął dowodzenie 1 Dagestańskiego Pułku Kawalerii. W sierpniu tego roku został odznaczony Orderem Św. Włodzimierza 4 klasy. Na przełomie 1915/1916 czasowo dowodził 2 Brygadą Kawalerii 3 Kaukaskiej Dywizji Kozackiej. W poł. 1916 został generałem majorem. Pod koniec 1916 objął dowodzenie 1 Brygady Kawalerii 3 Kaukaskiej Dywizji Kozackiej, zaś wiosną 1917 grupy bojowej złożonej z jego brygady, trzech pułków strzeleckich, Osetyjskiej Brygady Pieszej i dywizjonu artylerii.
Latem 1918 powrócił na północny Kaukaz, gdzie przystąpił do formowanej przez gen. Antona Denikina Armii Ochotniczej. Od wiosny 1919 pełnił funkcję komendanta wojskowego Inguszetii. Po wybuchu powstania antydenikinowskiego latem 1919 odszedł do rezerwy. W 1920 udał się na emigrację. Zamieszkał we Francji. Pracował w Paryżu jako zwykły robotnik w zakładach włókienniczych. W 1937 przeniósł się do Polski. Zaangażował się w działalność Międzynarodowego Czerwonego Krzyża.